บทที่ 17 หัวใจที่แตกร้าว

เสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเคลือบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องรับรองวีไอพีของห้องอาหารระดับห้าดาว ลลิตาวางส้อมลงบนโต๊ะด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนจะยกผ้าเช็ดปากขึ้นซับริมฝีปากเบาๆ

"รสชาติคาเวียร์มันเค็มโดดไปนิดนะคะ เชฟน่าจะเบามือกว่านี้หน่อย" ลลิตาหันไปพูดกับผู้จัดการร้านอาหารที่ยืนรอรับคำติชม

"แล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ